محوض
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
محوض . [ م ُ ح َوْ وَ ] (ع ص ) مغاک که گرداگرد درخت کنند تا از آن آب خورد. (آنندراج ) (منتهی الارب ). گودی که گرداگرد درخت کنند تا از آن آب خورد. (ناظم الاطباء).
محوض . [ م ُ ح َوْ وِ ] (ع ص ) حوض سازنده . (آنندراج ) (ناظم الاطباء).