محیی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
محیی . [ مُح ْ ] (ع ص ) زنده کننده . حیات بخش . مقابل ممیت . احیأکننده : خلف شایسته باشد و محیی ذکر و مبقی نام . (سندبادنامه ص ١٤٦). ◄ (اِخ ) نامی از نامهای خدای تعالی . (مهذب الاسماء).
محیی . [ م ُ ح َی ْ یی ](ع ص ) زنده کننده . ◄ تحیت گوینده . ◄ گوینده ٔ «حیاک اﷲ» به کسی . (از ناظم الاطباء).
محیی . [ م َح ْ یا ] (ع اِ) زندگی . حیات . مقابل ممات و مرگ و موت . (یادداشت مرحوم دهخدا).