مختوت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مختوت . [ م ُ ت َ وِ ] (ع ص ) باز فرودآینده از هوا بر شکار، برای گرفتن آن . (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ گیرنده ٔ سخن و بیاد دارنده . (آنندراج )(از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ سیرکننده به شب . (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ رباینده ٔ گوسفند. (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). رجوع به اختیات شود.