مخدج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مخدج . [ م ُ دِ ] (ع ص ) صیف کم باران . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء) . ◄ ناقه ای که بچه ٔ ناقص خلقت زاید اگر چه ایام او کامل بود. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء)(از محیط المحیط). و بچه ٔ این حیوان مُخدَج است . (از محیط المحیط). و رجوع به اخداج و ماده ٔ بعد شود.
مخدج . [ م ُ دَ ] (ع ص ) بچه ٔ ناقص خلقت ناقه اگر چه بعد تمامی ایام زاده باشد. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). و رجوع به ماده ٔ قبل شود. ◄ مرد ناقص دست . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از محیط المحیط). ◄ بخیل و طمعکار. (از ناظم الاطباء) (از فرهنگ جانسون ).
مخدج . [ م ُ دِ ] (اِخ ) دبران . فنیق . تابع النجم . و رجوع به تابع النجم در همین لغت نامه و آثار الباقیه ٔ ابوریحان چ لایپزیک ص ٣٤٢ شود.