مخذم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مخذم . [ م ُ خ َذْ ذَ ] (ع ص ) شمشیر که زود برد.(آنندراج ) (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). شمشیر تیزو برنده . (ناظم الاطباء). و رجوع به ماده ٔ قبل شود.
مخذم . [ م ُ خ َذْ ذِ ] (ع ص ) برنده و پاره پاره کننده . (آنندراج ) (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب ). کسی که می برد و پاره پاره میکند. (ناظم الاطباء). و رجوع به تخدیم و ماده ٔ قبل شود.
مخذم . [ م ِ ذَ ] (ع ص ) تیغ بران . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). شمشیر برنده . (ناظم الاطباء). و رجوع به مُخَذَّم شود.