مردم‌آزار

مردم آزار. [ م َ دُ ] (نف مرکب ) ظالم . جفاکار. (آنندراج ). موذی که آزار و اذیتش به خلایق رسد. که به دیگران ضرر و آسیب رساند : مرغزاری است این جهان که در او عامه شوکان مردم آزارند. ناصرخسرو. زن از مرد موذی به بسیار به سگ از مردم مردم آزار به . سعدی . گاوان و خران باربردار به ز آدمیان مردم آزار. سعدی . بخور مردم آزار را خون و مال که از مرغ بد کنده به پر و بال . سعدی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی