مرغ حق گو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مرغ حق گو. [ م ُ غ ِ ح َ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) مرغ حق گوی . مرغ حق . شباهنگ . نوعی جغد است، که به تصور عامه به دو پا از درخت آویزان شود و به آواز بلند حق حق گوید و آن را مرغ زیرک نیز گویند. (غیاث ) : دل مرغ حقگو مگر خون شود که از چنگش این نغمه بیرون شود. ملاطغرا. و رجوع به مرغ حق شود.