مرقش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مرقش . [ م ُ رَق ْ ق َ ](ع ص ) نعت مفعولی از ترقیش . رجوع به ترقیش شود. ◄ خال خال . خالدار. (یادداشت مرحوم دهخدا).
مرقش . [ م ُ رَق ْ ق ِ ] (اِخ ) لقب دو تن از شاعران جاهلیت عرب، یکی مرقش الاصغر، ربیعةبن حرملة، و دیگری مرقش الاکبر، عوف بن سعد.
مرقش . [ م ُ رَق ْ ق ِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از ترقیش . رجوع به ترقیش شود.