مرقی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مرقی . [ م َ قا ] (ع اِ) نردبان یا پله کان بطور اعم . (از اقرب الموارد). آلت بالا رفتن . سُلّم . ◄ محل و موضع بالا رفتن . ج، مَراقی . (ناظم الاطباء).
مرقی . [ م َ قی ی ] (ع ص ) نعت مفعولی از رقی . رجوع به رقی شود. ◄ افسون شده و محفوظ شده از سحر و جادو. (ناظم الاطباء).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی