مرمات
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مرمات . [ م ُ رِم ْ ما ] (ع ص، اِ) ج ِ مرمة تأنیث مرم، نعت فاعلی از ارمام . رجوع به مُرم و ارمام شود. ◄ بلاها. (منتهی الارب ). دواهی . (اقرب الموارد).
مرمات . [ م ِ ] (ع اِ) مرماة. تیر پیکان گردی که بدان تیراندازی آموزند. (ناظم الاطباء). پیکان گرد که بدان تیراندازی تعلیم کنند. (یادداشت مرحوم دهخدا). رجوع به مرماة شود.