مرهم نهادن

مرهم نهادن . [ م َ هََ ن ِ / ن َ دَ ] (مص مرکب ) مرهم گذاردن . بستن داروهای نرم بر جراحت تا به شود : گر ترا باید که مجروح جفا بهتر کنی مرهمی باید نهادن بر سرش نرم از وفا. ناصرخسرو. گر عاقلی چو کردی مجروح پشت دشمن مرهم منه بدو بر هرگز مگرکه زوبین . ناصرخسرو. ور ببخشی بوسه ٔ آخر به لطف مرهمی بر جان افکاری نهی . خاقانی . منه بر ریش خلق آزار مرهم . سعدی (گلستان ). که برجان ریشت نهد مرهمی که از درد دلها نبودت غمی . سعدی . خوش است بردل آزادگان جراحت دوست به حکم آنکه همش دوست می نهد مرهم . سعدی . که مرهم نهادم نه در خورد ریش که در خورد انعام و اکرام خویش . سعدی . نومید نیستیم گر او مرهمی نهد ورنه به هیچ به نشود دردمند او. سعدی . زخم شمشیر غمت را ننهد مرهم کس طشت زرینم و پیوند نگیرم به سریش . سعدی . چرا مرهم نهی برروی داغی که در روزم گل و در شب چراغ است . میرزا نظام دست غیب (از آنندراج ). ◄ آرام و تسکین بخشیدن به لطف و مدارا و مردمی : چه گوئیم و او را چه پاسخ دهیم یکی تا بر آن گفت مرهم نهیم . فردوسی . نیامد برش دردناک از غمی که ننهاد بر خاطرش مرهمی . سعدی . دل دردمند ما را که اسیر تست یارا به وصال مرهمی نه چو به انتظار خستی . سعدی . کیست که مرهم نهد بر دل رنجور عشق کش نه مجال وقوف نه ره بگریختن . سعدی . دل شکسته که مرهم نهد دگر بارش یتیم خسته که از پای برکند خارش . سعدی .