مزدا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مزدا. [ م َ ] (اِخ ) به لغت اوستا آفریدگار و خلاق عالم . (ناظم الاطباء) : ای مزدا به ما پناه نیرومند بخش . (گاتها سرودهای زردشت ص ٦). باشد که به خود ارزانی داریم و دریابیم ای مزداپناه دیرپایای ترا. (یسنا، بخش ٢ هات ٤١ قطعه ٔ ٤ ص ٤٢). مزداه . مزدااهورا. اهورمزدا. مزداه اهور. اهورمزداه . اهورامزدا.