مزغب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مزغب . [ م ُ غ ِ ] (ع ص ) چوزه ٔ موی ریزه ٔ زرد برآورده . (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).
مزغب . [ م ُ زَغ ْ غ َ ] (ع ص ) (صفت برای برگها) صاحب زغب . کرکین . باردار. پرزدار. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). کرک دار.