مستبغی

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

مستبغی . [ م ُ ت َ ] (ع ص ) نعت فاعلی از مصدر استبغاء. جوینده . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). رجوع به استبغاء شود.