مستبی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مستبی . [ م ُ ت َ ] (ع ص ) نعت فاعلی از استباء. برده کننده و اسیرکننده ٔ دشمن . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). رجوع به استباء شود.
مستبی ٔ. [ م ُ ت َ ب ِءْ ] (ع ص ) نعت فاعلی از مصدر استباء. خریداری کننده ٔ خمر برای نوشیدن . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). رجوع به استباء شود.