مستذری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مستذری . [ م ُ ت َ ] (ع ص ) نعت فاعلی از استذراء. پناه گیرنده به کسی . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ بز گشن خواه .(منتهی الارب ). ◄ به سایه ٔ درخت شونده . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). رجوع به استذراء شود.