مستعلی با
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مستعلی با. [ م ُ ت َ بِل ْ لاه ](اِخ ) (الَ ...) لقب احمدبن معد (المستنصرباﷲ)بن الظاهرلدین اﷲ علی، مکنی به ابوالقاسم است، نهمین تن از خلفای فاطمی در مغرب و مصر. وی به سال ٤٦٧ هَ . ق .متولد و در سال ٤٨٧ بعد از وفات پدرش با او بر خلافت بیعت شد. در عصر او فرنگیان مدت سه سال بر بیت المقدس مستولی بودند. وی بعد از هفت سال و دو ماه خلافت، به سال ٤٩٥ هَ . ق . در قاهره درگذشت . (از الاعلام زرکلی ج ١ ص ٢٤٣ از ابن خلدون و ابن الاثیر و ابن خلکان ).
مستعلی با. [ م ُ ت َ بِل ْ لاه ] (اِخ ) (الَ ...) لقب محمدبن ادریس بن یحیی بن علی حمودی، آخرین تن از ملوک دولت حمودیه در اندلس . در حدود سال ٤٤٦ هَ . ق . بعد از درگذشت پدرش با او بیعت شد و ملقب به المستعلی باﷲ گشت و در «مالقة» اقامت گزید و در سال ٤٥٦ هَ . ق . اهالی شهر ملیله با او بیعت کردند ودر سال ٤٦٠ هَ . ق . در این شهر درگذشت و ظاهراً با درگذشت او سلسله ٔ حمودیها در اندلس منقرض گشت . (از الاعلام زرکلی ج ٢ ص ٢٥١ از البیان المغرب و نفح الطیب ).