مستغرب
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مُ تَ رَ) [ ع. ] (اِمف.) غریب شمرده، شگفت دانسته.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مُ تَ رَ) [ ع. ] (اِمف.) غریب شمرده، شگفت دانسته.
(مُ تَ رِ) [ ع. ] (اِفا.) کسی که به زبانها و آداب و عادات غریبان (اروپاییان و آمریکاییان) آگاه است ؛ مق. مستشرق ؛ ج. مستغربین.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مستغرب . [ م ُت َ رِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از استغراب . آنکه کسی را غریب می یابد. (اقرب الموارد). ◄ مبالغه نماینده در خنده . (منتهی الارب ). رجوع به استغراب شود.
مستغرب . [ م ُ ت َ رَ ] (ع ص ) نعت مفعولی از استغراب . غریب یافته شده و غریب بشمار آمده . (اقرب الموارد). غریب داشته . عجیب و غریب و بیگانه . ◄ نادر. (ناظم الاطباء). بعید. ◄ آنکه غریب نوازی می کند. ◄ متعجب و حیران . (ناظم الاطباء). رجوع به استغراب شود.