مستفره

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

مستفره . [ م ُ ت َ رِه ْ ] (ع ص ) نعت فاعلی از استفراه . آنکه یابوی گرامی و اعلی بدست می آورد. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). رجوع به استفراه شود.