مستکفی
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.) آن که طلب کفایت کند، کفایت خواه.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.) آن که طلب کفایت کند، کفایت خواه.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مستکفی . [ م ُ ت َ ] (ع ص ) مستکف . نعت فاعلی از استکفاء. کفایت خواهنده در هر کار. (غیاث ) (از اقرب الموارد). رجوع به استکفاء شود.