مسحنة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مسحنة. [ م ِ ح َ ن َ ] (ع اِ) سنگ بوی خوش سای . (منتهی الارب ). صلاءة و سنگی که طیب را بر آن سایند. (از اقرب الموارد). ◄ تیشه ٔ سنگ شکن . (منتهی الارب ). ◄ آنچه سنگ را بدان شکنند. ج، مَساحِن . (اقرب الموارد).
مسحنة. [ م ُ ح ِ ن َ ] (ع ص ) تأنیث مسحن . (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). رجوع به مسحن شود.