مسعود سعد سلمان | دیوان اشعار | رباعیات | شماره ۳۰۲

چشم و دهن آن صنم لاله رخان از پسته و بادام کشیده ست نشان از بس تنگی که دارد این چشم و دهان نه گریه در این گنجد نه خنده در آن