مسعود سعد سلمان | دیوان اشعار | رباعیات | شماره ۹۴

چون بند تو بنده را همی پند بود دربند تو بنده تو خرسند بود لیکن پایش چه در خور بند بود ور نیز بود غایت آن چند بود