مسکنه

مسکنة. [ م ُ س َک ْ ک ِ ن َ ] (ع ص ) مسکنه . مؤنث مسکّن . ج، مسکنات .

مسکنة.[ م َ ک َ ن َ ] (ع اِمص ) اسم است از مسکین، به معنی فقر و ذل و ضعف . (از اقرب الموارد). بیچارگی . (دهار) (مهذب الاسماء). حاجت . مسکنت . و رجوع به مسکنت شود : ... و ضربت علیهم المسکنة ذلک بأنهم کانوایکفرون بآیات اﷲ... (قرآن ١١٢/٣) ... و ضربت علیهم الذلة و المسکنة و بآؤُ بغضب من اﷲ. (قرآن ٦١/٢).

مسکنه . [ م ُ س َک ْ ک ِ ن َ ] (ع ص ). مسکنة. آرام کننده . - ادویه ٔ مسکنه ؛ داروها که در تسکین دردها به کار روند.