مشراق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مشراق . [ م ِ ] (ع اِ) آفتابگاه و شکاف در که از آن شعاع آفتاب درآید. (منتهی الارب ). آفتابگاه . (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ بام هموار. (مهذب الاسماء). ◄ دروازه ای است در آسمان برای توبه و آن مسدود است مگر بقدر روشنی که از شکاف در درآید. (منتهی الارب ). ◄ (ص ) کسی که هرچه گوید یا کند بر انسان ناگوار باشد. (از ذیل اقرب الموارد).