مشربه
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(مَ رَ بِ) [ ع. مشربه ] (اِ.) آب خور، جای آب خوردن. ج. مشارب.
(مَ رَ یا رُ بَ یا بِ) [ ع. مشربه ] (اِ.) ۱- زمین نرمی که در آن همیشه گیاه باشد. ۲- غرفهای که در آن آشامیدنی صرف کنند. ۳- پیش دالان. ۴- یک مشت آب. ۵- آبخور پر جوی و یا عام است. ج. مشارب.