مشرکین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مشرکین . [ م ُ رِ ] (ع ص، اِ) ج ِ مشرک . مردمان بت پرست و مشرک . (ناظم الاطباء) : مایود الذین کفروا من اهل الکتاب و لا المشرکین أن ینزل علیکم من خیر من ربکم . (قرآن ١٠٥/٢). لیعذب اﷲ المنافقین و المنافقات و المشرکین و المشرکات و یتوب اﷲ علی المؤمنین و المؤمنات . (قرآن ٧٣/٣٣).