مشوذ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مشوذ. [ م ِش ْ وَ ](ع اِ) دستار سر. ج، مشاوذ، مشاویذ. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). دستار بزرگ . (دهار). عمامه .ج، مشاوذ، مشاویذ. (از اقرب الموارد) (از مهذب الأسماء). و رجوع به مشواذ شود. ◄ پادشاه . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). مشواذ. (از اقرب الموارد). ◄ مهتر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). مشواذ. سید. (از اقرب الموارد).