مشک بید

مشک بید. [ م ُ / م ِ ] (اِ مرکب ) بیدمشک . (برهان ) (ناظم الاطباء). نوعی از هفده انواع بید که گل آن خوشبوی باشدآنچه بعضی شاعران مشک بید بمعنی چوب سیاه گفته اند، آن چوب درخت دیگر است سیاه رنگ و راست قامت که از آن قلمهای کتابت میسازند. (غیاث ) (آنندراج ) : بر ارغوان قلاده ٔ یاقوت بگسلی بر مشک بید نایژه ٔ عودبشکنی . منوچهری . کبودش تن و برگ یکسر سپید سیه تخمش و بار چون مشک بید. اسدی . پر از حلقه شد زلفک مشک بیدش پر از در شهوار شد گوشوارش . ناصرخسرو. بدرّید بر تن سلب مشک بید ز جور زمستان به پیش بهار. ناصرخسرو. بیچاره مشک بید شده عریان با گوشوار و قرطه ٔ دیبا شد. ناصرخسرو. زآن می گلگون که بید سوخته پرورد بوی گل و مشک بید خام برآمد. خاقانی . برآموده چون نرگس و مشک بید به موی سیه مهره های سپید. نظامی . مشک بید از درخت عود نشان گاه کافور و گاه مشک فشان . نظامی . بر او چادری از رخام سپید چو برگ سمن بر سر مشک بید. نظامی . زلف سیه بر سر سیم سپید مشک فشان بر ورق مشک بید. نظامی . همه مویم چو کافور سپید است چو مشکی بود اکنون مشک بید است . عطار. و رجوع به «بیدمشک » و جنگل شناسی ساعی ج ٢ ص ١٩٤ و گیاه شناسی گل گلاب ص ٢٥٨ شود. ◄ بمعنی عود هم به نظر آمده است . (برهان ). آنچه در برهان بمعنی عود نوشته، اصلی ندارد. (سراج اللغات ) (از فرهنگ نظام و حاشیه ٔ برهان چ معین ).