مصیبة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مصیبة. [ م ُ ب َ ] (ع اِ) مصیبت . (ازمنتهی الارب ). تعزیت . (آنندراج ). سوک . داغ آنچه موافق طبع نبود، مانند مرگ و جز آن . (از تعریفات جرجانی ). ◄ مصیبت . سختی . رنج . سختی رسیده به کسی . اندوه ِ رسنده به کسی . (منتهی الارب ). ج . مصائب . (ازآنندراج ) (ناظم الاطباء). کاری سخت که به کسی رسد. (ترجمان القرآن جرجانی ص ٨٩). ◄ اندوه . (ناظم الاطباء) (آنندراج ). غم و اندوه که بر مردم رسد. ج، مصائب، مصیبات . (مهذب الاسماء). و رجوع به مصیبت شود.