مضحی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مضحی . [ م ُ ] (ع ص ) کسی که داخل به وقت چاشتگاه شده باشد. (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب ). کسی که در چاشتگاه می آید. (ناظم الاطباء). ◄ آنکه کاری را در چاشتگاه می کند. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
مضحی . [ م ُ ض َح ْ حی ] (ع ص ) مُضْحی، مستضحی، مضطحی ؛ ای صائر فی الضحی . (اقرب الموارد). و رجوع به مُضْحی معنی اول شود.