مطا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مطا. [ م َ ] (ع اِمص ) یازیدگی . اسم است تمطی را. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ (اِ) پشت . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (غیاث ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ پاره ای از شاخ که بدان کشت یا شاخ پراکنده را با هم بندند. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ج، امطاء. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).