مظفر پنجدهی

مظفر پنجدهی . [ م ُ ظَف ْ ف َ رِ پ َ دِ ] (اِخ ) از شعرای آل سبکتگین و از اهالی مرو است . به گفته ٔ عوفی مردی فاضل بود و از بزرگی درازگوشی مطالبه می کند و می گوید: به هفت کشور تا مدح پنجده گویم چو باد گشتم اندرزمی زمی پیمای دو پای دارم چار دگر بباید از آنک به هفت کشور نتوان رسید بی شش پای . در صفت آتش گوید: همی ببینی آتش میان خاکستر چو آفتاب که گیرد ز میغتیره حجاب چو روی دختر دوشیزه کو خجل گردد نقاب را به رخ اندرکشد بوقت عتاب . و از اوست : نگاه کن تو بدان یاسمن شگفته بباغ سرش به پیش در افگنده راست چون سر من همی ببینی بویش چو بوی خوی نکو چو سوزن آژده بر پشت دست دلبر من . و رجوع به لباب الالباب عوفی چ براون ج ٢ صص ٦٣ - ٦٥ و مجمعالفصحاء ج ١ ص ٥٠٥ و تعلیقات چهارمقاله چ معین ص ١٠٤ شود.