معاقر

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

معاقر. [ م ُ ق ِ ] (ع ص ) آن که مجادله می کند با دیگری . (ناظم الاطباء). ◄ ملازم . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).