معتدی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
معتدی . [ م ُ ت َ ] (ع ص ) ستمگر. (ناظم الاطباء). ستمکار. ظالم . بیدادگر. متجاوز از حق . ج، معتدین . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا) : ولاتعتدوا ان اﷲ لایحب المعتدین . (قرآن ١٩٠/٢). کذالک نطبع علی قلوب المعتدین . (قرآن ٧٤/١٠).