معتش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
معتش . [ م ُ ت َش ش ] (ع ص ) مرغی که برای خود خانه می سازد. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ آن که خواربار اندک می آورد. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). و رجوع به اعتشاش شود.