واژه جو

معتفر

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

معتفر. [ م ُ ت َ ف ِ ] (ع ص ) بر زمین زننده . (آنندراج ). آن که بر زمین می افکند کسی را. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ) (ازاقرب الموارد). ◄ خاک آلود. (آنندراج ) (از منتهی الارب ). آلوده شده به گرد و خاک . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ شیر که شکاری رابر خاک افکند. (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). شیری که می رباید کسی را. (ناظم الاطباء).

معنی معتفر | واژه جو