معشاب

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

معشاب . [ م ِ ](ع ص ) ارض معشاب ؛ زمین گیاهناک . ج، معاشیب . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).