معین الدین یزدی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
معین الدین یزدی . [ م ُ نُدْ دی ن ِ ی َ ] (اِخ ) (متوفی به سال ٧٨٧ هَ . ق .) از علمای حدیث و از فضلای عهد امیر مبارزالدین و پسرش شاه شجاع است . وی مؤلف تاریخی است به اسم مواهب الهیه که شامل وقایع دوران فرمانروایی آل مظفر تا سال ٧٦٦ می باشد. این کتاب چون دارای نثری متکلف و مغلق بود در سال ٨٢٣ شخصی به نام محمود گیتی آن را ساده کرده دنباله ٔ وقایع را نیز تا انقراض آل مظفر آورده است . (از تاریخ مغول اقبال ص ٥٢٧). و رجوع به همین مأخذ و تاریخ گزیده چ لندن ص ٦١٣، ٦١٤، ٦٥٠ و ٦٨٦ و ترجمه ٔ تاریخ ادبیات براون (از سعدی تا جامی ) ص ١٧٦، ١٨٨، ٣٨٣ و ٣٨٤ شود.
معین الدین یزدی . [ م ُ نُدْ دی ن ِ ی َ ] (اِخ ) میر... محمد از شاعران و فضلا و صلحای معاصر مؤلف تذکره ٔ نصرآبادی ومورد اعزاز و احترام حکام یزد بوده است . از اوست : از بعد نبی خواجه ٔ خورشید غلام می دان که دوازده امامند مدام او مهر جهانفروز و شک نیست که مهر گردد به دوازده مهش دور تمام . و رجوع به تذکره ٔ نصرآبادی ص ١٦١ شود.