مغتمر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مغتمر. [ م ُ ت َ م ِ ] (ع ص ) مرد مست و مدهوش . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). رجل مغتمر؛ مرد مست . (از اقرب الموارد). ◄ خرمابن بسیار آب خورنده . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ طعام مغتمر؛ گندم با پوست . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).