مغضور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مغضور. [ م َ ] (ع ص ) مرد مبارک یا فراخ زندگانی خوش عیش . گویند: بنو فلان مغضورون ؛ یعنی بنو فلان در فراوانی و نیکویی هستند. (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). مرد مبارک یا فراخ زندگانی . ج، مغضورون، مغاضیر. (از اقرب الموارد).