مفتلت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مفتلت . [ م ُ ت َ ل ِ ] (ع ص ) به بدیهه گوینده ٔ کلام . (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). کسی که به بدیهه و مرتجلاً سخن می گوید. (ناظم الاطباء). ◄ ناگاه میرنده . (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). و رجوع به افتلات شود.
مفتلت . [ م ُ ت َ ل َ ] (ع ص ) ناگهان گرفته شده . ◄ ناگهان مرده . (ناظم الاطباء).