مقامحة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مقامحة. [ م ُ م َ ح َ ] (ع مص ) بر آبخور آمدن شتران و آب ناخوردن آن از بیماری و جز آن . (منتهی الارب ) (آنندراج ). وارد شدن شتران بر آب و از سرما و یا از بیماری آب نخوردن . (ناظم الاطباء). بر آبشخور درآمدن شتران و آب نخوردن به علت بیماری یا سردی آب . (از اقرب الموارد).
مقامحة. [ م ُ م ِ ح َ ](ع ص ) شترانی که از سرما و یا از بیماری آب نخورند و سر باز زنند از آب . (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ). شترانی که به آبشخور درآیند و از بیماری و یا سردی آب از آب خوردن خودداری کنند. (از اقرب الموارد).