مقتدی بامرا

مقتدی بامرا. [ م ُ ت َ ب ِ اَ رِل ْ لاه ] (اِخ ) (الَ ...) لقب عبداﷲبن محمد، بیست و هفتمین خلیفه ٔ عباسی که پس از نوزده سال وهشت ماه خلافت در ٤٨٧ هَ . ق . وفات نمود. (ناظم الاطباء). ابوالقاسم عبداﷲبن محمدبن قائم بن مقتدر (٤٤٩-٤٨٧ هَ . ق .). وی پس از فوت جد خود القائم بامراﷲ به سال ٤٦٧ هَ . ق . به خلافت نشست در حالی که بیش از هجده سال از عمر وی نمی گذشت . در مدت خلافت خویش به عمران وآبادی بغداد پرداخت، زنان آوازخوان و بدکار را براند، از جاری شدن آب گرمابه ها به دجله ممانعت کرد و گرمابه داران را به حفر چاهها و فاضل آبها مجبور کرد و اصلاحات دیگری نیز انجام داد. وی از علم و ادب نیز بهره داشت و روزگار او روزگار خیر و آسایش و آرامش بود. به مرگ ناگهانی در بغداد درگذشت . (از الاعلام زرکلی ج ٣ ص ٥٨١). و رجوع به تجارب السلف ص ٢٨٢ و مجمل التواریخ و القصص ص ٣٨٣ و دستورالوزراء ص ٢٤، ٨٦، ٨٨، ٨٩ و ١٥٧ و تاریخ اسلام ص ١٢٤ و کامل ابن اثیر ج ١٠ ص ٩٤ شود.