ملتمی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ملتمی ٔ. [ م ُ ت َ م ِءْ ] (ع ص ) برای خود گزیننده ٔچیزی که در کاسه بود. (آنندراج ) (از منتهی الارب ). کسی که برای خود برمی گزیند آنچه در کاسه باشد. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و رجوع به التماء شود.
ملتمی . [ م ُ ت َ ما ] (ع ص ) گونه برگردیده . (آنندراج ). برگشته رنگ . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و رجوع به التماء شود.