ملوکانه

ملوکانه . [ م ُ ن َ / ن ِ ] (ص نسبی، ق مرکب ) شاهانه . (آنندراج ). مأخوذ از تازی، شاهی . مانند شاه . بطور شاه . (از ناظم الاطباء). سزاوار ملوک . درخور شاهان و بزرگان : سکندر به آیین فرهنگ خویش ملوکانه برشد به اورنگ خویش . نظامی . آن خوی ملوکانه که با شیر فرورفت واﷲ که نیامیزد با خون پلیدی . مولوی . شنیدم که جشنی ملوکانه ساخت چو چنگ اندر آن بزم خلقی نواخت . سعدی . به اسبان تازی واستران راهوار برنشسته و جامه های ملوکانه پوشیده و غلامان ماه پیکر و سرهنگان بسیار بر خود جمع کرده ... (تاریخ غازان ص ٣١٣).