ملک‌الشعرای بهار | اشعار محلی | شماره ۸ - غزل

بالای نقره زلف سیارکله پا مکن ای نازنین بشهر شلق شوربپا مکن مثل همه بما مکنی ابروت تروش ابکار ر با همه بکن اما بما مگن خون کزد چشمای تو دلم ر وحیا نکرد یکباربذش بگو: مکن‌ای بیحیا مکن اگر مخی‌ه بهارکه دلت نگادری اه‌قذر بروی بچه مردم نگا مکن