ملک‌الشعرای بهار | ترکیبات | خویش را احیا کنید
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ای سفیهان بهر خود هم اندکی غوغا کنید حال خود را دیده، واغوثا و واویلا کنید کیسه‌های خالی خود را دهید آخر تکان پس تکانی خورده دزد خوبش را پیدا کنید تا به کی با این لباس ژنده می‌ریزید اشگ با جوی غیرت لباس از اطلس و دیبا کنید کشته شد شاه شهیدان تا شما گیرید پند پیش ظالم پافشاری یکه و تنها کنید خانه‌هاتان شد خراب اما صداهاتان گرفت آخرای خانه‌خرابان لااقل نجوا کنید انتظار از مجلس و از شیخ و از ملای شهر کار بیهوده است خود را حاضر دعوا کنید خودکشی باشد قمه برسرزدن، آن تیغ تیز بر سر دشمن زنید و خویش را احیا کنید این دکاکین کسادای اهل تهران بسته به دکه بربندید و مشت ظالمان را واکنید ای جوانان مدارس، بی‌سوادان حاکمند این گروه بینوا و سفله را رسوا کنید ای رفیقان اداری، رفت قانون زبر پای حفظ قانون را قیامی سخت و پابرجا کنید ای دیانت‌پیشگان دین رفت و دنیا نیز رفت جشم‌پوشی بعد از این از دین و از دنیا کنید چشم‌هاتان روشن‌ای مشروب خواران قدیم هم به‌ضد یکدگر هنگامه و غوغا کنید کشور دارا لگدکوب سمند جور شد راستی فکری برای کشور دارا کنید چون که ننهادید بر قانون و بر خویش احترام مستبدین از شما یک‌یک کشیدند انتقام رفته حس مردمی از مرد و زن، من باکیم نیست گوشی تا نیوشد این سخن، من با کیم؟ بیست سال افزون زدم داد وطن، نشنید کس تازه از نو می‌زنم داد وطن، من با کیم همچو بلبل گر هزار آوا برآرم، چون که هست گوش‌ها بر نغمه زاغ و زغن، من با کیم هی‌علی و هی‌حسین و هی‌حسن گویم، چو نیست نی علی و نی حسین و نی حسن، من با کیم گاه گویم کز مشیری مؤتمن جویم علاج چون نمی‌بینم مشیری مؤ تمن، من با کیم می‌زنم در انجمن فریاد واوبلا ولیک پنبه دارد گوش اهل انجمن، من با کیم خلق ایران دسته‌ای دزدند و بی‌دین، دسته‌ای سینه‌زن، زنجیرزن، قداره‌زن، من با کیم گویم این قداره را بر گردن ظالم بزن لیک شیطان گویدش بر خود بزن، من باکیم گویم این زنجیر بهر قید دزدانست و او هی زند زنجیر را بر خویشتن، من با کیم گویم‌ای نادان به ظلم ظالمان گردن منه او بخارد گردن و ریش و ذقن، من با کیم گویمش باید بپوشانی کفن بر دشمنان باز می‌پوشد به عاشورا کفن، من با کیم گویم‌ای واعظ دهانت را لئیمان دوختند او همی بلعد ز بیم آب دهان، من با کیم گویم‌ای آخوند خوردند این شپش‌ها خون تو او شپش می‌جوید اندر پیرهن، من با کیم گوبمش دین رفت از کف، گوید این باشد دلیل بر ظهور مهدی صاحب زمن، من با کیم گویم‌ای کلاش، آخر این گدایی تا به کی گوبدم: چیزی به نذر پنج تن، من با کیم پس همان بهتر که لب بربندم از گفت و شنید مستمع چون نیست باری، خامشی باید گزید