ملک‌الشعرای بهار | تصنیفها | در حجاز (غزل ضربی)

ای دلبر من، تاج سر من یک دم ز وفا، بنشین بر من نازت بکشم‌ای مایه ناز بارت ببرم‌ای دلبر من وای از تو که سوخت پروانه صفت شمع رخ تو بال و پر من رحمی که بسوخت عشق تو مرا چندان که نماند خاکستر من ای مرغ سحر این نامه ببر نزد صنم گل پیکر من لیلای منی مجنون توام من بنده تو تو سرور من دل شد ز غمت چون قطره خون وز دیده چکید در ساغر من ویرانه شود آن خانه که نیست روشن ز رخت‌ای اختر من لطفت شکرست قهرت شررست هم نوش منی هم نشترمن هرجا گذری با صوت خوشت خاک ره توست چشم‌تر من گوید که «بهار» نالد چو هزار ناکرده نظر بر منظر من