ملک‌الشعرای بهار | تصنیفها | غزل ضربی (در ماهور)

ز من نگارم خبر ندارد به حال زارم نظر ندارد خبر ندارم من از دل خود دل من از من خبر ندارد کجا رود دل که دلبرش نیست کجا پرد مرغ که پر ندارد امان از این عشق فغان از این عشق که غیر خون جگر ندارد همه سیاهی همه تباهی مگر شب ما سحر ندارد بهار مضطر منال دیگر که آه و زاری اثر ندارد جز انتظار و جز استقامت وطن علاج دگر ندارد ز هر دو سر، بر سرش بکوبند کسی که تیغ دو سر ندارد